بورس کالای ایران بازاری است که در آن خود کالا معامله میشود، نه سهم شرکتی که آن کالا را میسازد. فولاد، مس، زعفران، قیر، شمش طلا و سکه هر روز در همین بازار با قیمت شفاف و زیر نظر سازمان بورس دستبهدست میشوند. برای تو که شخص حقیقی هستی، عملاً دو در ورودی باز است: گواهی سپردهٔ کالایی و بازار مشتقه (آتی و اختیار). بازار فیزیکی این بورس جای تولیدکننده و مصرفکنندهٔ عمده است، نه جای خرید چند میلیون تومانی.
سه کار: کشف قیمت، تضمین انجام معامله و استاندارد کردن کالا. فروشنده کالایش را با مشخصات دقیق (عیار، وزن، درصد خلوص، محل تحویل) عرضه میکند، خریداران رقابت میکنند و قیمت در تابلو ثبت میشود. همین قیمت بعداً مبنای قرارداد کارخانهها و پایهٔ سود شرکتهای بورسی میشود. اتاق پایاپای هم وسط میایستد تا نه فروشنده نگران پول باشد و نه خریدار نگران کالا.
برای یک سرمایهگذار، خروجی این بازار دو چیز است: یک مرجع قیمتی شفاف برای کالاهایی که در بازار آزاد قیمتشان مبهم است، و ابزارهایی که با آنها میشود بدون انبار و بدون ریسک نگهداری، روی خود کالا سرمایهگذاری کرد.
چهار بازار، که فقط دوتایشان در عمل به کار یک شخص حقیقی میآید:
| بازار | چه چیزی معامله میشود | مناسب چه کسی |
|---|---|---|
| فیزیکی | فولاد، پتروشیمی، مس، سیمان، محصولات کشاورزی، خودرو در محمولههای بزرگ | تولیدکننده و مصرفکنندهٔ عمده |
| مشتقه | قرارداد آتی و اختیار معاملهٔ کالایی | معاملهگر حرفهای با پذیرش ریسک اهرم |
| مالی | گواهی سپردهٔ کالایی، سلف موازی استاندارد، صندوق کالایی | شخص حقیقی و سرمایهگذار خرد |
| فرعی | کالاهای خارج از فهرست اصلی و ضایعات | عرضهکنندههای خاص |
چهار ابزار، بهترتیب از ساده به پیچیده:
هشداربازار فیزیکی بورس کالا برای خرید خرد ساخته نشده است. حجم هر عرضه معمولاً چند ده تن است و پیشنیاز مالی و انبارداری دارد. عرضههای خودرو و سکه استثناهای محدودیاند که قواعد اعلامی خودشان را دارند.
گواهی سپرده یعنی مالکیت مستقیم مقدار مشخصی فلز در انبار؛ صندوق طلا یعنی مالکیت واحدی از سبدی که خودش گواهی سپرده و شمش دارد. سه تفاوت عملی:
مثالفرض کن ۱۰ میلیون تومان داری. در شهریور ۱۴۰۵ هر ورقهٔ گواهی شمش طلا حدود ۳۲ میلیون ریال (۳٫۲ میلیون تومان) بود؛ پس ۳ ورقه، یعنی ۰٫۳ گرم طلای ۹۹۵، به ارزش حدود ۹٫۶ میلیون تومان میخریدی. هر ورقهٔ گواهی سکه یک سکهٔ کامل است و حدود ۲۳۶ میلیون تومان قیمت داشت، پس با این پول خریدنی نبود؛ صندوق طلا را اما تقریباً با هر مبلغی میشود خرید.
مقایسهٔ کامل سه راه خرید طلا در صندوق طلا، گواهی سپرده یا طلای فیزیکی؟ آمده است.
با بورس سهام یکی نیست. گواهیهای سپردهٔ طلا و سکه شنبه تا چهارشنبه پیشگشایش از ۱۱:۳۰ دارند، حراج تکقیمتی رأس ۱۲:۰۰ و حراج پیوسته از ۱۲:۰۰ تا ۱۸:۰۰. بورس کالا گاهی این ساعت را با اطلاعیه موقتاً تغییر میدهد و بازار مشتقه هم ساعت جداگانهٔ خودش را دارد؛ پیش از معامله اطلاعیهٔ روز را ببین.
نکتههمین ساعت متفاوت یک مزیت دارد؛ وقتی تابلوی سهام بسته است، بازار گواهی سپرده هنوز باز است و واکنش بازار طلا به خبرهای بعدازظهر را همانجا میبینی.
سه قدم، بهترتیب:

بله. کد بورسی معمولی برای سهام و صندوقهاست؛ گواهی سپرده به کد بازار مالی بورس کالا نیاز دارد و آتی و اختیار به کد مشتقهٔ کالا. گرفتن کد معمولاً هزینهای ندارد و اگر کارگزاری فعلیات مجوز بورس کالا داشته باشد، از همانجا انجام میشود.
نه. بورس انرژی بازار جداگانهای برای حاملهای انرژی (نفت، فرآورده، برق) است و عمدتاً بازار اشخاص حقوقی است. ورود شخص حقیقی به آن بیشتر از راه اوراق سلف موازی است.
مستقیماً. نرخ فروش فولادیها، پتروشیمیها و معدنیها در همین بازار کشف میشود و در گزارش فعالیت ماهانهٔ آنها مینشیند.
بسته به گواهی فرق میکند؛ ارزانترین ورودی معمولاً یک ورقهٔ ۰٫۱ گرمی شمش طلاست. حداقل حجم سفارش هر نماد را خود بورس کالا تعیین میکند و در مشخصات نماد در سامانهٔ کارگزاری دیده میشود.