EPS سود خالص یک سال تقسیم بر تعداد سهام است و میگوید هر سهم چقدر سود ساخته. P/E قیمت سهم تقسیم بر همان EPS است و میگوید بازار حاضر است چند برابر سود سالانه برای این شرکت بپردازد. P/S ارزش بازار تقسیم بر فروش سالانه است و وقتی به کار میآید که سود منفی یا بیثبات باشد. هر سه نسبتاند، نه حکم؛ کارشان مقایسه است، نه قضاوت بهتنهایی.
سود خالص دوره تقسیم بر تعداد سهام. برای شرکت فرضی ما، فولاد سپیدان، سود خالص سال گذشته ۲٬۰۰۰ میلیارد تومان بود و تعداد سهام ۱۰ میلیارد. پس سود هر سهم ۲۰۰ تومان، یعنی ۲٬۰۰۰ ریال است. چون قیمت تابلو به ریال است، EPS را هم همیشه به ریال بخوان تا تقسیم درست دربیاید.
دو نکته که EPS را جابهجا میکنند بدون آنکه شرکت بهتر یا بدتر شده باشد:
چون EPS تابلو معمولاً دوازدهماههٔ گذشته (TTM) است، نه سود آخرین سال مالی. TTM یعنی چهار فصل اخیر کنار هم چیده میشوند، حتی اگر وسط سال مالی باشیم.
فرمولش ساده است: سود کل سال مالی قبل − سود دورهٔ مشابه سال قبل + سود دورهٔ جاری امسال.
مثالفولاد سپیدان سال گذشته EPS ۲٬۰۰۰ ریال داشت. در ششماههٔ امسال EPS ۱٬۳۰۰ ریال ساخته، در حالی که ششماههٔ سال قبلش ۹۰۰ ریال بود. پس سود دوازدهماههٔ گذشته میشود ۲٬۰۰۰ − ۹۰۰ + ۱٬۳۰۰ = ۲٬۴۰۰ ریال. با قیمت ۱۲٬۰۰۰ ریال، P/E از ۶ به ۵ میآید — بدون آنکه قیمت تکان خورده باشد.
همین یک محاسبه توضیح میدهد چرا P/E یک نماد روز انتشار صورت مالی ناگهان تغییر میکند: صورت جدید که آمد، یک فصل قدیمی از TTM بیرون میرود و یک فصل تازه جایش مینشیند.
P/E فوروارد یعنی قیمت تقسیم بر سود سال پیش رو. در ایران هیچ عدد رسمیای برای سود آینده وجود ندارد، چون از دی ۱۳۹۶ به حکم سازمان بورس، ناشران دیگر مجاز به انتشار پیشبینی سود سالانه نیستند. پس هر P/E فورواردی که میبینی، از جمله عددی که کارت بنیادی تحلیل نماد نشان میدهد، تخمین است و باید با همین برچسب خوانده شود.
تخمینها معمولاً از یکی از دو راه میآیند: سالانهسازی فصلی (سود سال قبل ضرب در نسبت رشد دورهٔ جاری به دورهٔ مشابه) یا سالانهسازی خطی (سود دورهٔ جاری ضرب در دوازده تقسیم بر ماههای سپریشده). روش فصلی دقیقتر است، چون کسبوکارهایی که نیمهٔ دوم سالشان قویتر است با روش خطی خیلی کمبرآورد میشوند.
نه لزوماً. P/E پایین سه معنی کاملاً متفاوت میتواند داشته باشد و کار تحلیلگر تشخیص بین آنهاست:
به همین دلیل P/E را هرگز تنها نخوان. حداقل با میانهٔ P/E همگروه مقایسهاش کن؛ پتروشیمی را با پتروشیمی و بانک را با بانک.
بازده سود وارون P/E است: EPS ÷ قیمت. برای فولاد سپیدان میشود ۲٬۰۰۰ ÷ ۱۲٬۰۰۰ ≈ ۱۶٫۷٪. مزیتش این است که با نرخهای دیگر همجنس میشود و مستقیم قابل مقایسه است: اگر اوراق خزانه بازده بدون ریسک بالاتری بدهد، بازار از سهم انتظار بیشتری خواهد داشت و P/Eها پایین میآیند.
اسکرینر چندعاملی سایت هم دقیقاً از همین عدد بهعنوان «عامل ارزش» استفاده میکند، چون بر خلاف P/E برای شرکتهای زیانده منفی میشود و به بینهایت نمیپرد.

وقتی سود قابل اتکا نیست. P/S = ارزش بازار ÷ فروش سالانه. برای فولاد سپیدان با ارزش بازار ۱۲٬۰۰۰ میلیارد تومان و فروش سالانهٔ ۱۲٬۰۰۰ میلیارد تومان، P/S برابر ۱ است.
سه موقعیتی که P/S جای P/E را میگیرد:
عیبش هم روشن است: فروش بالا با حاشیهٔ سود صفر هیچ ارزشی نمیسازد. پس P/S را همیشه کنار حاشیهٔ سود بخوان.
هشدارسه نسبت این مقاله، هیچکدام پیشبینی قیمت نیستند. کارشان این است که سؤال درست بسازند: «چرا این نماد از همگروهش ارزانتر است؟» جواب آن سؤال جایی بیرون از این نسبتهاست.
عدد ثابتی ندارد و با نرخ بهره، تورم انتظاری و ریسک سیاسی بالا و پایین میرود. کاری که میشود کرد این است که P/E امروز بازار را با میانگین چندسالهٔ خود بازار ایران مقایسه کنی، نه با بازارهای دیگر.
بهخاطر رشد، کیفیت سود، بدهی و درصد سهام شناور. شرکتی که سودش در حال رشد است یا سهام شناور کمی دارد، معمولاً با P/E بالاتری معامله میشود.
نه. یعنی در آن دوره زیان ساخته. دلیلش میتواند موقتی باشد (توقف تولید، تسعیر ارز) یا ساختاری. برای شرکت زیانده سراغ P/S، ارزش دفتری و جریان نقد برو.
کارت بنیادی صفحهٔ تحلیل نماد، میانهٔ P/E همگروه و تعداد نمادهای آن گروه را کنار P/E خود نماد نشان میدهد، تا لازم نباشد خودت کل گروه را حساب کنی.